Η σφύρα του Ηφαίστου

Δυό ποτάμια χρόνος πέρασε, από τότε που η γειτονιά μας ξαναμαζεύτηκε εκείνη την Τετάρτη στις 14.09, πιο αποφασισμένη και πιο οργισμένη για να ξαναφωνάξει ένα βροντερό ΟΧΙ σ’ όλους αυτούς που αποφασίζουν για μας χωρίς εμάς.

Σ’ εκείνους τους «λελέδες» της εξουσίας που συνεχίζουν να νομίζουν ότι μέσα από την συνδιαλλαγή και το ρουσφέτι μπορούν να μας κρατούν υποταγμένους, με μάτια, μύτη και στόμα στη βρωμερή τους «λάσπη».

Η πλατεία στην γειτονιά μου, του Ηφαίστου εκείνη, ξαναθυμήθηκε τον ρόλο της. Πάνω από 250 άνθρωποι με μάτια οργίλα αλλά και αποφασισμένα, έδειξαν στην θλιβερή κουστωδία αντιδημάρχου και λοιπών υποτακτικών, ότι το να προκαλείς και μάλιστα μπροστά στα μούτρα μας, τουλάχιστον δεν είναι σοφό, μην πω ότι μπορεί να είναι και επικίνδυνο. Ειδικά όταν οι άνθρωποι που λούζονται την «ροχάλα» της εξουσίας κατάμουτρα, διδάσκουν πολιτισμό και δημοκρατία!

Νομίζω (μην πω ότι χαιρέκακα το εύχομαι κιόλας), ότι το ομόφωνο μήνυμα των κατοίκων οι παραλήπτες δεν το έλαβαν: «Το μέτρο της ελεγχόμενης στάθμευσης στο Θησείο δεν έχει καμμία τύχη!».

Ίσως είναι ιστορική ευκαιρία από μία ασήμαντη αφορμή, η γειτονιά του Ηφαίστου να σβήσει την ντροπή (Χ) που ιστορικά κουβαλάει από τον εμφύλιο και να ξεπλύνει την πολιτική δυσοσμία που αναδύεται πολλά χρόνια τώρα σ’ αυτούς τους δρόμους.

Έσσεται και θα είναι οδυνηρό!

Συντάχθηκε από τον Πυροφόρο

Ένας αέρας που ήρθε από ψηλά

Το φεγγάρι ήδη έχει ανέβει. Στο χάσιμο πια, όπως κι εγώ. Όπως κι όλοι μας; Στην γειτονιά μου τις τελευταίες μέρες «πυρετός». Αφίσες καλέσματα παντού. Γεμίζει το μάτι. Ζω τόσα χρόνια σ’ αυτή την γειτονιά και δεν ξανάδα τόσο πολύ χαρτί κολλημένο σε τοίχους. Σκέφτομαι, ατενίζοντας την λατρεμένη μου θέα, μήπως άραγε σ’ αυτή τη γειτονιά πάει να γεννηθεί κάτι; Λογισμός κι αισθήσεις γυρίζουν πάλι στο τοπίο. Ανασαίνω. Αισθάνομαι και ριγώ. Πνύκα. Ο πάλαι ποτέ χώρος της δημοκρατίας. Τότε! Θησείο, σήμερα. Λαϊκή Συνέλευση στην πλατεία του (κατ’ ευφημισμό!). Παρ’ όλο που δεν είμαι σίγουρος, κάτι με παρακινεί να είμαι εκεί. Κατηφορίζω από τα ορεινά σοκάκια και βρίσκομαι στην πλατεία. Φτάνω στην στιγμή που η φωνή της γειτόνισσάς μου οργισμένη αλλά κρυστάλλινη τα λέει όλα. Είχα το άγχος  ότι είχα χάσει τα δρώμενα της συνέλευσης, αλλά μόλις την άκουσα κατάλαβα ότι τα πρόλαβα όλα! Νιώθω σα να ΄μουν από την αρχή. Το τραπεζάκι ακόμα στημένο για τις υπογραφές ενάντια στο μέτρο της ελεγχόμενης στάθμευσης. Με μια ματιά σκέφτομαι: η γειτονιά μικρή, τα χαρτιά πολλά. Αναθαρρώ και υπογράφω. Κάτι γίνεται. Η μικρή κοινωνία μας έχει ζωηρέψει. Άνθρωποι με μάτια που σπινθηρίζουν, γείτονες που χθες δεν λέγαμε καλημέρα είναι εκεί και υπερασπίζονται την ζωή τους. «Λες;» σκέφτομαι και συνεχίζω να «διαβάζω» πρόσωπα και μάτια. Αλλαγμένα τα βλέπω. Ή, εγώ έχω αλλάξει; Ότι κι αν συμβαίνει, ο «αέρας» είναι διαφορετικός. Φρέσκος, ορμητικός, δροσερός και σίγουρος. Δίπλα στο Ηφαιστείον, τα πηγαδάκια των ανθρώπων, των γειτόνων μου, γεννούν πολιτική. Αλλάζουν συνειδήσεις. Κι αυτό είναι ο χειρότερος εχθρός των «διαχειριστών» μας.     

Συντάχθηκε από τον Παρατηρητή

Αναζητώντας την φλόγα

Είμαι ψηλά. Πάνω από την γειτονιά μου. Δεν θέλω να φύγω από τον λόφο, τον λόφο μου, αλλά έχω αργήσει. Κατηφορίζω την Κοίλης, βλέπω τα λαξεύματα και παρασύρομαι στην αναπόληση. Πώς να ‘ταν τότε. Βλέπω κάρα, ανθρώπους, σπίτια σκαρφαλωμένα στα βράχια. Γρηγοροπατώ και βρίσκομαι στην πλατεία. Πάλι ανάμεσα σε οικείους. Δεν έχουμε αρχίσει ακόμα. Πηγαδάκια (πόσο μ’ αρέσει αυτή η λέξη) από παρέες. Ξεκινάει η συνέλευση. Ως συνήθως τον τελευταίο καιρό, μουδιασμένα. Είναι όμως η συνέλευση, ή οι ψυχές μας; Ψάχνονται οι λέξεις, ψάχνονται τα πρόσωπα, ψάχνονται τα πατήματα. Όλα τρεκλίζουν. Μπερδεμένα όλα, μας παρασύρουν στο μέσα μας. Στις «γαλαρίες» της συνέλευσης, πηγαδάκια από αστεία, γέλια, φαγητό και καμμιά μπύρα. Ψάχνουμε να βρούμε τα μάτια που γυαλίζουν. Εκείνα τα φλεγόμενα που θα μας ωθήσουν στην τρέλα της υπέρβασης. Μήπως είναι νωρίς; Δεν ξέρω. Πραγματικά. Προσπαθώ να μην αφεθώ στην «τρέλα» εκείνου του τύπου που χαμογελάει, παίζει, προβοκάρει, αντιστέκεται, πειράζει και φλερτάρει τα πάντα και τους πάντες. Μήπως δεν είναι τρελός; Μήπως ακολουθεί το ένστικτό του, ή απλά ικανοποιεί την εγωπάθειά του; Η θεματολογία με ωθεί να ταξιδέψω. «Φεύγω» για λίγο και περπατώ ξανά στους δρόμους της γειτονιάς μου. Αλλού ησυχία, αλλού βουή. Έτσι είναι και το μέσα μου. Μέσα κι έξω, εναρμονισμένα. Αλλά όχι εδώ. Περίεργη η αίσθηση της συνέλευσης σήμερα. Κάτι προσπαθεί να ειπωθεί, αλλά δεν λέγεται. Οι παρεούλες γύρω από τον «κύκλο», ζωηρεύουν ακόμα πιο πολύ. Όπως ζωηρεύει το φυσερό την φωτιά. Λες και θέλουν να αποσπάσουν την προσοχή της συνέλευσης σε κάτι πιο ουσιαστικό: την ανάγκη της συνεύρεσης κι όχι ενός καθήκοντος. Είναι ώρα να φύγω, μα τώρα σώμα και ψυχή μαζί. «Θα ξαναβρεθούμε», λέω από μέσα μου. «Το υπόσχομαι» και χαμογελώ. Άλλωστε «κανείς δεν μπορεί μόνος του», πια.

Συντάχθηκε από τον Παρατηρητή

Ελεγχόμενη στά(θμευ)ση ζωής, τέλος

Την Τετάρτη 19 Σεπτέμβρη στο Θησείο, ξεκίνησε ένα ταξίδι. Κι αν μερικοί θα μπορούσαν να πουν ότι τα εισιτήρια είχαν εκδοθεί από πέρυσι, εν τούτοις το πλοίο σαλπάρισε την περασμένη Τετάρτη.

Η «Λαϊκή Συνέλευση» κατοίκων του Θησείου είχε καλεστεί για το απόγευμα της Τετάρτης στην γέφυρα του Πουλόπουλου. Πάνω από 150 άτομα, οδηγημένα από την ασφυξία που πρόκειται να προκαλέσει το μέτρο της ελεγχόμενης στάθμευσης στην γειτονιά τους, βρέθηκαν, συζήτησαν και κατέληξαν να πάρουν εκείνοι τις αποφάσεις που θα ρυθμίσουν αποφασιστικά την ποιότητα της ζωής τους για τα επόμενα χρόνια: πορεύτηκαν στους δρόμους του Θησείου και εμπράκτως αμφισβήτησαν το μέτρο της ελεγχόμενης στάθμευσης, αποκαθηλώνοντας τις αντίστοιχες πινακίδες σήμανσης.

Η αποφασιστικότητα, η συλλογική δράση και η επιμονή των κατοίκων επί αρκετή ώρα στους δρόμους, ανάγκασε το σύστημα ν’ αντιδράσει μ’ έναν πρωτόγνωρο τρόπο για τα δεδομένα μιας γειτονιάς: κατέβασε κι ανέπτυξε μέσα στους δρόμους και τα στενά της όλη την γκάμα που διαθέτει!  Τρείς διμοιρίες καταστολής, πάνω από 20 αστυνομικές μηχανές, 8 περιπολικά, μηχανές της δημοτικής αστυνομίας, ασφαλίτες και δικηγόρους (του Δήμου και της εταιρείας που διαχειρίζεται την ελεγχόμενη στάθμευση)!!!

Δεν έχει ξαναγίνει.

Κάποιοι είπαν ότι το επίμαχο, δηλ. τα έσοδα από το μέτρο της ελεγχόμενης στάθμευσης  είναι πάρα πολλά: καθαρά έσοδα 5 χρόνων μόνον από το Θησείο, 7 εκατομμύρια ευρώ.

Κι έχουν δίκιο. Αλλά πάλι δεν είναι αρκετό για να εξηγήσει όλες αυτές τις δυνάμεις καταστολής.

Κάποιοι είπαν ότι αυτό ήταν μια γενική δοκιμή γι’ αυτό που επίκειται στην κοινωνία και θα ξεσπάσει σε κάθε γειτονιά: η αντίσταση των ανθρώπων στον πόλεμο που τους κηρύχθηκε!

Ναι, είναι σωστό και δείχνει τι μας περιμένει.

Όμως, μήπως παίζεται και κάτι άλλο;

Μήπως η αντίδραση αυτή κρύβει την αγωνία του συστήματος να καταστείλει αυτή την φορά εν τη γενέσει της μια έκφανση του κινήματος που εδώ και 9 χρόνια δρα στις γειτονιές του Θησείου, των Πετραλώνων, του Κουκακίου; Του λαϊκού κινήματος που συντρίβοντας αυτά που συνηθίζουν να χωρίζουν τους ανθρώπους, έχει καταφέρει να πετύχει όλα όσα αγωνίστηκε: ανοικτοί ολημερίς και ολονυκτίς και χωρίς εισιτήριο οι Λόφοι Φιλοπάππου, δημιουργία του πάρκου της Κορεάτικης Αγοράς, αποκαθήλωση κεραιών κινητής τηλεφωνίας, αναστολή των έργων κατασκευής ενός τεράστιου εμπορικού οικοδομήματος εις βάρος του Σεράφειου Κολυμβητηρίου.

Ναι. Αυτό είναι. Φοβούνται αυτό το κίνημα που δεν έχει τους γνωστούς φυσικούς ηγέτες, κομματικά ελεγχόμενα άτομα, προέδρους και Δ.Σ. φορέων, συλλόγων και συνδικαλιστικών οργάνων. Γιατί αυτούς το σύστημα τους ξέρει. Ξέρει να συναλλάσσεται μαζί τους έτσι ώστε αυτοί να καθοδηγούν και να χειρίζονται τους ανθρώπους ως πρόβατα.

Δεν είναι τυχαία άλλωστε τα παιχνίδια που παίχτηκαν εις βάρος των 4 κατοίκων που προσήχθησαν ως αποτέλεσμα της επέμβασης όλης αυτής της αστυνομική δύναμης, στο Α.Τ. Πετραλώνων, των αλληλέγγυων συμμετεχόντων που ήταν έξω από το τμήμα και εν τέλει της Λαϊκής Συνέλευσης των κατοίκων.

Διαβουλεύσεις μέσα στο τμήμα, διαβουλεύσεις έξω από το τμήμα, διαβουλεύσεις κομματικών προσώπων με την αστυνομία, της αστυνομίας με πολιτικά πρόσωπα, των πολιτικών προσώπων με τους θεσμούς της δικαιοσύνης, της δικαιοσύνης με την αστυνομία, και ξανά από την αρχή.

Ο Δήμος ήξερε. Οι κομματικές παρατάξεις ήξεραν. Η αστυνομία ήξερε. Η δικαιοσύνη ήξερε.

Κι όλοι περίμεναν να κατασπαράξουν το «αρνί»: τους κατοίκους αυτών των γειτονιών που έχουν σηκώσει κεφάλι και αμφισβητούν έμπρακτα την εξουσία πάνω στις ζωές τους.

Αλλά λογάριασαν χωρίς τους κατοίκους! Και οι κάτοικοι όχι μόνον δεν έπεσαν στην παγίδα όλων αυτών, αλλά δεν φαίνεται και να κάνουν πίσω.

Γιατί αποφάσισαν πια να πάρουν τις ζωές τους στα χέρια τους.




Συντάχθηκε από τον Πυροφόρο