Δυό ποτάμια χρόνος πέρασε, από τότε που η γειτονιά μας ξαναμαζεύτηκε εκείνη την Τετάρτη στις 14.09, πιο αποφασισμένη και πιο οργισμένη για να ξαναφωνάξει ένα βροντερό ΟΧΙ σ’ όλους αυτούς που αποφασίζουν για μας χωρίς εμάς.
Σ’ εκείνους τους «λελέδες» της εξουσίας που συνεχίζουν να νομίζουν ότι μέσα από την συνδιαλλαγή και το ρουσφέτι μπορούν να μας κρατούν υποταγμένους, με μάτια, μύτη και στόμα στη βρωμερή τους «λάσπη».
Η πλατεία στην γειτονιά μου, του Ηφαίστου εκείνη, ξαναθυμήθηκε τον ρόλο της. Πάνω από 250 άνθρωποι με μάτια οργίλα αλλά και αποφασισμένα, έδειξαν στην θλιβερή κουστωδία αντιδημάρχου και λοιπών υποτακτικών, ότι το να προκαλείς και μάλιστα μπροστά στα μούτρα μας, τουλάχιστον δεν είναι σοφό, μην πω ότι μπορεί να είναι και επικίνδυνο. Ειδικά όταν οι άνθρωποι που λούζονται την «ροχάλα» της εξουσίας κατάμουτρα, διδάσκουν πολιτισμό και δημοκρατία!
Νομίζω (μην πω ότι χαιρέκακα το εύχομαι κιόλας), ότι το ομόφωνο μήνυμα των κατοίκων οι παραλήπτες δεν το έλαβαν: «Το μέτρο της ελεγχόμενης στάθμευσης στο Θησείο δεν έχει καμμία τύχη!».
Ίσως είναι ιστορική ευκαιρία από μία ασήμαντη αφορμή, η γειτονιά του Ηφαίστου να σβήσει την ντροπή (Χ) που ιστορικά κουβαλάει από τον εμφύλιο και να ξεπλύνει την πολιτική δυσοσμία που αναδύεται πολλά χρόνια τώρα σ’ αυτούς τους δρόμους.
Έσσεται και θα είναι οδυνηρό!
Συντάχθηκε από τον Πυροφόρο
Ένας αέρας που ήρθε από ψηλά
Το φεγγάρι ήδη έχει ανέβει. Στο χάσιμο πια, όπως κι εγώ. Όπως κι όλοι μας; Στην γειτονιά μου τις τελευταίες μέρες «πυρετός». Αφίσες καλέσματα παντού. Γεμίζει το μάτι. Ζω τόσα χρόνια σ’ αυτή την γειτονιά και δεν ξανάδα τόσο πολύ χαρτί κολλημένο σε τοίχους. Σκέφτομαι, ατενίζοντας την λατρεμένη μου θέα, μήπως άραγε σ’ αυτή τη γειτονιά πάει να γεννηθεί κάτι; Λογισμός κι αισθήσεις γυρίζουν πάλι στο τοπίο. Ανασαίνω. Αισθάνομαι και ριγώ. Πνύκα. Ο πάλαι ποτέ χώρος της δημοκρατίας. Τότε! Θησείο, σήμερα. Λαϊκή Συνέλευση στην πλατεία του (κατ’ ευφημισμό!). Παρ’ όλο που δεν είμαι σίγουρος, κάτι με παρακινεί να είμαι εκεί. Κατηφορίζω από τα ορεινά σοκάκια και βρίσκομαι στην πλατεία. Φτάνω στην στιγμή που η φωνή της γειτόνισσάς μου οργισμένη αλλά κρυστάλλινη τα λέει όλα. Είχα το άγχος ότι είχα χάσει τα δρώμενα της συνέλευσης, αλλά μόλις την άκουσα κατάλαβα ότι τα πρόλαβα όλα! Νιώθω σα να ΄μουν από την αρχή. Το τραπεζάκι ακόμα στημένο για τις υπογραφές ενάντια στο μέτρο της ελεγχόμενης στάθμευσης. Με μια ματιά σκέφτομαι: η γειτονιά μικρή, τα χαρτιά πολλά. Αναθαρρώ και υπογράφω. Κάτι γίνεται. Η μικρή κοινωνία μας έχει ζωηρέψει. Άνθρωποι με μάτια που σπινθηρίζουν, γείτονες που χθες δεν λέγαμε καλημέρα είναι εκεί και υπερασπίζονται την ζωή τους. «Λες;» σκέφτομαι και συνεχίζω να «διαβάζω» πρόσωπα και μάτια. Αλλαγμένα τα βλέπω. Ή, εγώ έχω αλλάξει; Ότι κι αν συμβαίνει, ο «αέρας» είναι διαφορετικός. Φρέσκος, ορμητικός, δροσερός και σίγουρος. Δίπλα στο Ηφαιστείον, τα πηγαδάκια των ανθρώπων, των γειτόνων μου, γεννούν πολιτική. Αλλάζουν συνειδήσεις. Κι αυτό είναι ο χειρότερος εχθρός των «διαχειριστών» μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου